“ႀကဳိ႕ပင္လည္းတုံး ဝံလည္းဆုံး အရင္းရႈံးႏိုင္ငံေရးမျဖစ္ေစနဲ႔”

“ပြဲၾကည့္ေကာင္း၍ ေထာင္က်သူ”

မႏၲေလး ဗဟိုအက်ဥ္းေထာင္၌  ဖုိးလွႀကီးဆိုသူ အက်ဥ္းသား တစ္ေယာက္ ရွိေလသည္။ သူသည္ တ.မ.အ (တပ္မေတာ္အက္) ဥပေဒျဖင့္ ေထာင္က်လာသူျဖစ္သည္။ သူ႔အား ဖုိးလွႀကီးဟုအမ်ားက ေခၚၾကေသာ္လည္း ဖုိးလွႀကီးဟူေသာအမည္မွာ သူ၏အမည္အရင္း မဟုတ္ေပ။ သူသည္ ေခ်ာက္ေရနံေျမဇာတိျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ အသားညိဳညိဳ အရပ္အေမာင္းေကာင္းေကာင္း၊ ေမး႐ိုးကားကား၊ ႐ိုး႐ိုးကုတ္ကုတ္ျဖစ္သျဖင့္ သခင္ဖုိးလွႀကီးႏွင့္ တူေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း သူ႔အားဖုိးလွႀကီးဟု ေခၚၾကျခင္းျဖစ္၏။  အမည္အရင္းကား သိန္းတန္ျဖစ္၏။

သူသည္ ေငြေၾကးျပည့္စံုသူျဖစ္ေသာ္လည္း ေထာင္ေရာက္သည့္ ေန႔မွစ၍ မိသားစုႏွင့္လည္းေကာင္း၊ မိဘေဆြမ်ဳိးမ်ားႏွင့္လည္းေကာင္း အဆက္အသြယ္ျဖတ္ကာ မေဟာ္သဓာ အုိးထိန္းသည္လုိ မထင္မရွား ေနေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အက်ဥ္းသားအမ်ားစုက ''႐ုပ္မေပါက္'' ဟုဆုိကာ အဆက္အဆံ မလုပ္ၾကေပ။ သူသည္ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ေနထုိင္ရာ အမ်ဳိးသား တိုက္ေဆာင္သုိ႔ ေပၚတာအျဖစ္ႏွင့္ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္၏။ ဆန္ျပဳတ္ႏွင့္ ထမင္းဟင္း ေဝျခင္း၊ ေတာင္ယာလုပ္ျခင္း၊ ေရထမ္းျခင္းစသည္ျဖင့္ စံုလင္ေအာင္ လုပ္ရေလသည္။

သူသည္ ကြၽႏ္ုပ္တို႔တိုက္သုိ႔ ေရာက္လာေသာအခါ ေဆး႐ံုမွ ဆင္းကာစျဖစ္၍ အလြန္ပိန္ေလသည္။ သူေဆး႐ံုသုိ႔ ေရာက္လာရပံု မွာလည္း အေတာ္ဆန္းေလသည္။ ရဲဘက္အလုပ္စခန္းတြင္ မိသားစု ေထာက္ပံ့မႈမရေသာေၾကာင့္ အာဟာရခ်ဳိ႕တဲ့ကာ အားျပတ္ၿပီး ဖ်ားနာ လာေလသည္။ သတိရတစ္ခ်က္ မရတစ္ခ်က္ျဖင့္ အလုပ္နား၍ ေဆးကုသေနစဥ္ ညႊန္မွဴးခရီးစဥ္ႏွင့္ ႀကံဳရေလသည္။ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာျပည့္ဝစြာျဖင့္ လူသားခ်င္းစာနာမႈ အျပည့္အဝရွိေသာ ညႊန္မွဴးႀကီးဦးညီစုိးကုိယ္တုိင္ ကားျဖင့္တင္ေခၚလာကာ မႏၲေလး ေထာင္ ေဆး႐ံုသုိ႔ တင္ပုိ႔ကုသခဲ့ေလသည္။

ဖုိးလွႀကီးကား သူ႔ကုိယ္သူ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းလည္းမသိ။  ဘယ္မွာေနမွန္းလည္း မသိ။ တစ္ေလာကလံုး ဘာဆုိဘာမွ်မသိဘဲ   ေမ့ေျမာရင္းလုိက္ပါလာရာ သူသတိရသည့္အခါတြင္မွ မႏၲေလးေထာင္ ေဆး႐ံုမွာ ေရာက္ေနေၾကာင္း သိရေလသည္။

႐ိုးသားေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ သနားစဖြယ္ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္လည္းေကာင္း သူ႔အား ကြၽႏ္ုပ္က မနက္တိုင္း လက္ဘက္ရည္ႏွင့္ အီၾကာေကြးတိုက္ေကြၽးေပသည္။

သူသည္ေထာင္ႏွစ္ႏွစ္က်သူျဖစ္ရာ ေနသားပင္ ၁၆လ ေက်ာ္ခဲ့ေလၿပီ။ သူ႔အမႈတြဲႏွစ္ေယာက္မွာ ရဲဘက္မွပင္ လြတ္ေျမာက္သြားၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူကား မလြတ္ေသးေပ။ က်န္းမာေရးအရ ေဆးနား ရက္မ်ားအတြက္ ေလွ်ာ့ရက္မရေသာေၾကာင့္ သူတစ္ေယာက္သာ က်န္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။

ကံေကာင္းသည္ဟု ဆုိရမည္ေလာ မသိေပ။ လြတ္ၿငိမ္း သက္သာခြင့္ေပးသည့္ အခိုက္ႏွင့္ႀကံဳရေလသည္။ အမည္၊ အဘအမည္၊ ေထာင္ဝင္နံပါတ္၊ ပုဒ္မ၊ ျပစ္ဒဏ္အားလံုး တိုက္ဆိုင္စြာျဖင့္ လြတ္လူစာရင္း ေရာက္လာေလသည္။ သူသည္ ေပ်ာ္ျမဴးသြားၿပီး ထမင္းဇလံုမွအစ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္၊ အိပ္ရာခင္း၊ ေစာင္စသည့္ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားကုိ အတူေနအခန္းသားမ်ားအား ေပးပစ္လိုက္ေလသည္။

ေထာင္မွဴးက လြတ္လူမ်ားကုိ ေခၚ၍ ႏႈတ္ဆက္ရာ သူလည္း တန္းစီ၍ႏႈတ္ဆက္ရေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ မိန္းေဂ်းလ္တြင္ ထပ္မံတန္းစီရျပန္ေလသည္။ မိန္းေဂ်းလ္၌ တန္းစီေနစဥ္ အမည္စာရင္း သံုးႀကိမ္ေခၚရာ သံုးႀကိမ္စလံုး သူ႔အမည္ပါေလသည္။ ဤသုိ႔တန္းစီ ေစာင့္ဆုိင္းေနစဥ္ ကြၽႏ္ုပ္တို႔အား ႏႈတ္ဆက္ေၾကာင္း လူႀကံဳျဖင့္ မွာလိုက္ေလသည္။

ကံဆုိးသည္ဟု ဆိုရမည္ေလာ မသိေပ။ နာမည္ သံုးႀကိမ္ ေခၚၿပီးမွ သူ႔ကုိ ''ခဏေနဦး''ဟုဆုိကာ လူတန္းႀကီးထဲမွ ခြဲထုတ္သြား ေလသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ေန႔ ၁၂ နာရီအထိ ေညာင္ပင္ေအာက္တြင္ ထိုင္ေစာင့္ေနစဥ္ တန္းတင္ခ်ိန္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မူလအေဆာင္သုိ႔  ျပန္လာရေလေတာ့၏။ သူ၏ေထာင္မွဴးကား အက်႐ံုးသုိ႔ သြားေမး ေပးေသး၏။ သုိ႔ေသာ္ ေထာင္မွဴးလည္း ဘာမွ်မတတ္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ရေပ သည္။ သူ႔အျဖစ္ကား ထီေပါက္ပါလ်က္ လက္မွတ္ေပ်ာက္သူအျဖစ္ႏွင့္ တူလွေပသည္။

သုိ႔ေသာ္ တစ္လပင္ မေနလိုက္ရေပ။ ဖုိးလွႀကီး လံုးဝ လြတ္သြားေပသည္။ သူလြတ္သည့္ရက္ႏွင့္ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ေထာင္ဝင္စာ ေတြ႕သည့္ရက္ တိုက္ဆုိင္ေန၍ ကြၽႏ္ုပ္၏ ညီျဖစ္သူ ေမာင္ဝင္းညြန္႔အား  ဆုိင္ကယ္ျဖင့္ လိုက္ပုိ႔ခိုင္းလိုက္ေလသည္။

သူ၏ လြတ္ေရးက ထူးျခားသလုိ သူက်လာပံုကလည္း ထူးျခားေပသည္။ သူ႔ကုိ ေထာင္ခ်သူကုိ သူကျပန္၍ တုံ႔ျပန္ပံုမွာ ထုိ႔ထက္သာ၍ပင္ ထူးျခားေပေသး၏။

သူတို႔တပ္တြင္ လက္က်န္လူေဟာင္းဟူ၍ သူတို႔ သံုးေယာက္ သာ ရွိ၏။ သူတို႔သံုးေယာက္လံုး တပ္ၾကပ္ႀကီးမ်ားျဖစ္ၾက၏။ တပ္ရင္းမွဴးႀကီးကား သူတို႔သံုးေယာက္အေပၚ အျမင္မၾကည္ေပ။  ရန္ၿငိႇဳးရန္စႏွင့္ အျပစ္အနာအဆာရွိ၍  အျမင္မၾကည္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ သူ၏ အေၾကာင္းကုိ ကုန္စင္ေအာင္သိထားသူမ်ားျဖစ္၍ အျမင္ မၾကည္ျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူတို႔သံုးေယာက္အား အျပစ္ရွာသည့္ အေနျဖင့္ အၿမဲတမ္းေစာင့္ၾကည့္ေနေလေတာ့၏။ 

တစ္ေန႔တြင္ သူတို႔ သံုးေယာက္ပြဲၾကည့္သြားၾက၏။ မူလက ပြဲေစ်းသုိ႔ အေပ်ာ္သေဘာျဖင့္ ေလွ်ာက္လည္႐ံုသာ စိတ္ကူးခဲ့ေသာ္ လည္း ဇာတ္ပြဲေတြ႕သည့္အခါ ေတာသားပီပီ ပြဲငတ္ငတ္ျဖင့္ အလင္းေပါက္ ၾကည့္မိၾကေပသည္။

သူတို႔ တပ္သို႔ ျပန္ေရာက္သည့္အခါ တာဝန္ပ်က္ကြက္မႈျဖင့္  အခ်ဳပ္ခန္းထဲ တန္းဝင္ရေပေတာ့၏။ သူတို႔သံုးေယာက္က တပ္ရင္းမွဴးႀကီးကုိ ေတာင္းပန္ၾက၏။ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါအမွားကုိ ခြင့္လႊတ္ေစလိုေၾကာင္း၊ တပ္အခ်ဳပ္မွာ ျပစ္ဒဏ္ေပး႐ံု ဒဏ္ခတ္႐ံုမွ်ျဖင့္ သာ ေက်နပ္ေစလုိေၾကာင္း ေတာင္းပန္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ သူတို႔သံုးေယာက္ အနက္ ဖုိးလွႀကီးေတာင္းပန္မႈက ပုိ၍ ရင္နင့္ဖြယ္ေကာင္းေလသည္။

သူသည္ တပ္ရင္းမွဴးႀကီးအား ထုိင္၍ရွိခုိး၏။ ၿပီးလွ်င္တိုး႐ႈိး ေတာင္းပန္၏။ သူ၏ရင္ေသြးကေလးငယ္မ်ားကုိ ငဲ့ညႇာ၍လည္း ေကာင္း၊ ကုိယ္ဝန္အရင့္အမာႀကီး လြယ္ထားရေသာ ဇနီးသည္အေပၚ လူသားခ်င္း စာနာေသာအားျဖင့္လည္းေကာင္း သူ႔အားတပ္တြင္း ျပစ္ဒဏ္သာေပး၍ ေထာင္မခ်ေစျခင္းငွာ အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္ရွာေလသည္။

ေနာက္ဆံုးတြင္ သူတို႔သံုးေယာက္လံုးသည္'တ.မ.အ'ျဖင့္ အလုပ္ၾကမ္းႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္(၂)ႏွစ္စီ က်သြားေလေတာ့၏။

“အတုံ႔အလွည့္”

အမိန္႔ခ်ၿပီးေသာအခါ ဖုိးလွႀကီးက တပ္ရင္းမွဴးႀကီးအား ဤသုိ႔ေျပာေလသည္။

''အဘ ကြၽန္ေတာ္တို႔က (၂)ႏွစ္ပဲက်တာ။ အဘအလွည့္က် အႏွစ္(၂ဝ) က်ေစရမယ္''။ သူတို႔သံုးေယာက္စလံုးသည္ အခ်ဳပ္ ကာလမွာပင္ ႀကိဳတင္၍ ဆိုင္ရာသုိ႔တိုင္စာမ်ားေရးပုိ႔ခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္၏။

ဤသို႔ျဖင့္ သူတုိ႔သံုးေယာက္စလံုးသည္ အရပ္ဘက္ေထာင္သုိ႔ ေရာက္ၿပီး မၾကာမီ သူတို႔တိုင္ထားသည့္ ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ဆုိင္ရာအဖြဲ႕၏ စစ္ေဆးေမးျမန္းမႈကုိ ခံရေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အရပ္ဘက္ေထာင္မွ တပ္သုိ႔ခဏျပန္ကာ စစ္ခံု႐ံုး၌ တိုင္ၾကားသူအျဖစ္ အစစ္ခံၾကရ ျပန္ေလသည္။

ထုိအခ်ိန္တြင္ သူတို႔အားလံုးသည္ တပ္ရင္းမွဴးႀကီးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ထိုင္ရေလသည္။ တပ္ရင္းမွဴးႀကီးအား လက္ထိပ္ ခတ္ထားေလသည္။ တပ္ရင္းမွဴးႀကီးသည္ စစ္ေၾကာေရးအဖြဲ႕အား  ထုိင္ရွိခုိး႐ံုတင္မကဘဲ ကေလးတစ္ေယာက္လို ငုိယုိေတာင္းပန္ ေလသည္။

ဖုိးလွႀကီးကား တပ္ရင္းမွဴးႀကီးအျဖစ္ကုိၾကည့္၍ ''တို႔ တုန္းက မငိုဘဲ ရွိခုိးေတာင္းပန္႐ံုသာ လုပ္ခဲ့ၾက၏။ သင္းက် ေတာ့ ရွိခုိးေတာင္းပန္႐ံုတင္မကဘဲ ေယာက္်ားႀကီးတန္မဲ့ ငိုေၾ<ြကး ရၿပီမဟုတ္လား'' ဟု စိတ္ထဲမွႀကိတ္၍ ဝမ္းသာေနေလသည္။

ကာလဝိပါက္ ေနာက္ပုိးတက္သည္ဟု ဆုိရေပမည္။ တပ္ရင္းမွဴးႀကီးက မည္သုိ႔ပင္ ငိုယုိရွိခုိး ေတာင္းပန္ေစကာမူ ျပစ္မႈထင္ရွားသျဖင့္ တပ္ရင္းမွဴးႀကီးအား စစ္ခံု႐ံုးက ေထာင္ဒဏ္ ႏွစ္(၂ဝ)ခ်မွတ္လိုက္ေလေတာ့၏။

ဖုိးလွႀကီးကား ဤမွ်ျဖင့္ပင္ မေက်နပ္ႏိုင္ေသးေပ။ တပ္ရင္း မွဴးႀကီးထံ ေထာင္ဝင္စာ သြားေတြ႕လိုက္ေသး၏။ ေထာင္ဝင္စာ လာသည္ဆို၍ မိသားစုလာသည္အထင္ႏွင့္ ဖီးလိမ္းျပင္ဆင္ကာ ေထာင္ဝင္စာခန္းထဲသုိ႔ ဝင္လာေသာ တပ္ရင္းမွဴးႀကီးသည္ သူ၏ မိသားစုကို မေတြ႕ရဘဲ သူ၏ရန္သူေတာ္နံပါတ္တစ္ျဖစ္ေသာ ဖုိးလွႀကီး ကုိ ေတြ႕ရေသာအခါ ရွက္လည္းရွက္၊ ေဒါသလည္းထြက္ေလသည္။ တပ္ရင္းမွဴးႀကီး၏ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္း ေအာ္ဟစ္ေငါက္ငန္းသံသည္ ေထာင္ဝင္စာခန္းတစ္ခန္းလံုး ဟိန္းထြက္သြားေလေတာ့၏။ ဖုိးလွႀကီး လည္း ေအာင္ႏိုင္သူတို႔၏ မ်က္ႏွာထားမ်ဳိးျဖင့္ ၿပံဳးၿဖီးၿဖီးႏွင့္ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။

ဖိုးလွႀကီး လြတ္ေျမာက္သြားသည္မွာ ၂ဝဝ၆ ခုႏွစ္ကျဖစ္ရာ  ယခုဆိုလွ်င္ ေလးႏွစ္ပင္ျပည့္ခဲ့ေလၿပီ။ ကြၽႏ္ုပ္သည္ ဖုိးလွႀကီးကုိ သတိရသည့္အခါတိုင္းတြင္ သူ၏ဆရာ တပ္ရင္းမွဴးႀကီးကုိပါ တြဲ၍ ျမင္ေယာင္မိေလသည္။ သူတို႔ ဆရာတပည့္ျဖစ္အင္ကုိ ေတြးမိသည့္ အခါတိုင္း၌လည္း ေအာက္ပါ ''မဃေဒဝဆံုးမစာ''ကုိ သတိတရျဖင့္ ရြတ္ဆိုမိလ်က္သား ျဖစ္ေနခဲ့၏။

မဆြေရွးတြင္၊ ဝံႀကိဳ႕ပင္တို႔၊ ဖြဲ႕က်င္ရန္ျငိဳး၊ ေသပ်က္ က်ဳိးေအာင္၊ အဲခိုးႀကံျငား၊ လက္သမားအား၊ ေခ်ာစား ေျမႇာက္တင္၊ ေျပာၾကားလွ်င္ေသာ္၊ ႀကိဳ႕ပင္လည္းတံုး၊ ဝံလည္းဆံုး၍၊ ႏွစ္ဦးလံုးသာ၊ ပ်က္စီးစြာ၏။

သတၱဝါခ်င္းခ်င္း၊ ေမတၱာကင္းလ်က္၊ ပ်က္လွ်င္းစိမ့္ငွာ၊ မခ်မ္းသာေအာင္၊ ဘယ္ခါေသာ္မွ၊ မႀကံရတည့္၊ ကုိယ္က သူ႔ကုိ၊ မလိုဣႆာ၊ ႀကံတံုပါက၊ မွန္စြာသူလည္း၊ တစ္နည္းနည္းျဖင့္၊ လက္ခ်ည္းမခံ၊ မေကာင္းႀကံ၍၊ ႀကိဳ႕ဝံတမွ်၊ ပ်က္ကုန္ၾကလိမ့္။    ။ (မဃေဒဝ။ ၂၄၆)

မွန္ပါသည္။ ႀကိဳ႕ပင္ေစာင့္နတ္ႏွင့္ ဝံေကာင္တို႔ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ရန္ျငႇိဳးဖြဲ႕ျခင္းေၾကာင့္ ပ်က္စီးရပံုကုိ ငါးရာ့ငါးဆယ္နိပါတ္ ေတာ္၌ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေပသည္။

“ဖႏၵနဇာတ္”

ဟိမဝႏၲာေတာအရပ္၌ ႀကိဳ႕ပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိ၏။ ဝံေကာင္ တစ္ေကာင္သည္ ထုိႀကိဳ႕ပင္ႀကီးေအာက္၌ လာ၍အိပ္ေလ့ရွိ၏။ တစ္ေန႔ေသာအခါတြင္ ေလတိုက္၍ ႀကိဳ႕ပင္ကုိင္းေျခာက္တစ္ခုသည္ ဝံေကာင္ေပၚ၌ က်သြား၏။ ဝံေကာင္သည္ ႐ုတ္တရက္အလန္႔တၾကား  ထေျပးေလ၏။ ထုိ႔ေနာက္ ေနာက္သို႔လွည့္၍ ၾကည့္ျပန္ေလ၏။ ထုိအခါ ျခေသၤ့၊ က်ားစသည့္ အႏၲရာယ္ တစ္စံုတစ္ခုကုိမွ် မျမင္ေလေသာ္ ႀကိဳ႕ပင္ေစာင့္နတ္အေပၚ အထင္အျမင္လြဲကာ ရန္ျငိႇဳးဖြဲ႕ရွာေလေတာ့၏။

ဝံေကာင္သည္ ႀကိဳ႕ပင္ကုိ လက္ျဖင့္ ပုတ္ခတ္ခါ-

''နင့္သစ္ပင္၏ အရြက္ကုိငါမစား။ နင့္သစ္ခက္ကုိ ငါမခ်ဳိး။ ဤသစ္ပင္၌ တစ္ပါးေသာသားေကာင္တို႔ေနသည္ကုိ နင္သည္းခံ ႏုိင္၏။ ငါတစ္ေယာက္ကုိမူကား နင္သည္းမခံႏိုင္။ ငါ့အား အဘယ္ အျပစ္ရွိသနည္း။ နင့္ သစ္ပင္ကုိ အျမစ္ႏွင့္တကြ ႏုတ္ေစ၍ အပုိင္းပုိင္းျပတ္ေစအံ့''ဟု ၿခိမ္းေျခာက္ကာ လူတစ္ေယာက္ကုိ စံုစမ္း ရွာေဖြေတာ့၏။

တစ္ေန႔ေသာအခါ၌ လွည္းရထားလုပ္ေသာ လက္သမား တစ္ေယာက္သည္ ႀကိဳ႕ပင္အနီးသို႔ ေရာက္လာသည္ကုိ ဝံေကာင္ ေတြ႕သြားေလ၏။ ထုိအခါက ဝံေကာင္က-

''ပိေတာက္ပင္၊ ရွားပင္၊ အင္ၾကင္းပင္၊ ေထာက္ႀကံ့ပင္တုိ႔သည္ မခိုင္ခံ့ပါ။ ႀကိဳ႕ပင္သည္သာ  လွည္းရထားအကြပ္အလုိ႔ငွာ ခိုင္ခံ့၏။ ထုိ႔အျပင္ အကန္႔၊ လွည္းဘီး၊ ပံုေတာင္းစသည္တို႔အတြက္လည္း သင့္ေတာ္၏''

ဟု အႀကံျပဳကာ ႀကိဳ႕ပင္ႀကီးကုိ ညႊန္ျပေလေတာ့၏။

လက္သမားတို႔သည္ ႀကိဳ႕ပင္ႀကီးကုိ ျဖတ္အံ့ေသာငွာ အားထုတ္ေလေသာ္ ႀကိဳ႕ပင္ေစာင့္နတ္သည္ ဤသုိ႔အႀကံျဖစ္ေလ၏။

''ငါသည္ ဝံေကာင္၏အေပၚ၌ တစ္စံုတစ္ခုကိုမွ် မခ်မိ။ သည္ဝံေကာင္သည္ အရာမဟုတ္သည္၌ ရန္ျငိႇဳးဖြဲ႕၏။ ငါ့ ဗိမာန္ကုိ ဖ်က္ဆီး၏။ တစ္ခုေသာ ဥပါယ္တံမ်ဥ္ျဖင့္ ဤဝံအား ဤလက္သမားကုိပင္လွ်င္ ဖ်က္ဆီးေစအံ့''

ထုိသုိ႔ႀကံၿပီးလွ်င္ လူေယာင္ဖန္ဆင္း၍ လက္သမားတို႔ထံသုိ႔ သြားကာ ဤသုိ႔အႀကံျပဳေလသည္။

''ဝံေရကုိခြာ၍ လက္ေလးသစ္ အတိုင္းအရွည္ရွိေသာ အကြပ္၌ သံျပားပတ္သကဲ့သုိ႔ အကြပ္ဝန္းကုိ ရစ္သည္ရွိေသာ္ အကြပ္သည္လည္း အလြန္ခိုင္ခံ့သည္ ျဖစ္လတၱံ႕။ မ်ားစြာေသာ ရထားတန္ဖုိး ဥစၥာကုိလည္း ရလတၱံ႕။ ႀကိဳ႕ပင္ကုိ ညႊန္ျပေသာ ဝံေကာင္ကုိ လွည့္စား၍ ေခၚေခ်ေတာ့''

ထိုအခါ လက္သမားတို႔သည္ ဝံေကာင္ေနာက္သုိ႔လိုက္၍-

''အသင္ဝံ သင္ျပအပ္ေသာ သစ္ပင္ကုိ အဘယ္အရပ္၌ ျဖတ္ေစအံ့နည္း'' ဟု ေမးေလ၏။

ဝံေကာင္သည္လည္း ျပန္လိုက္လာ၍ ျဖတ္သင့္သည့္အရပ္ ေနရာကုိ ႏႈတ္သီးဖ်ားျဖင့္ခတ္၍ ညႊန္ျပေလ၏။

ထုိအခါ လက္သမားတို႔သည္ ဝံေကာင္ကုိလည္းသတ္၍ ႀကိဳ႕ပင္ကုိလည္းျဖတ္ကာ ယူေဆာင္သြားေလေတာ့၏။

ဤသည္ကုိၾကည့္၍ မဃေဒဝ၌ ''ႀကိဳ႕ပင္လည္းတံုး၊ ဝံလည္းဆံုး''ဟု မိန္႔ဆုိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

“ဝင္းဝင္းႏွင့္ လုလု”

ႏိုင္ငံေရးေလာက၌ Win Win Policy (သူႏိုင္ကုိယ္ႏုိင္ မူဝါဒ) Win Win Situation (သူႏိုင္ကုိယ္ႏုိင္အေျခအေန)သည္ ထင္ရွားေသာ စကားရပ္မ်ားျဖစ္ၾက၏။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ ျငင္းခံု ေနရာမွ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးအေျဖရွာျခင္းေၾကာင့္ ထြက္ေပၚလာေသာ  ရလဒ္ေကာင္းကုိ ဆုိလုိေပသည္။ (ဥပမာ-ေတာင္အာဖရိကမွ မင္ဒဲလားႏွင့္ ဒီကလပ္တို႔၏ ျဖစ္ရပ္မ်ဳိး ျဖစ္၏။)

ထုိ႔အတူ Lose Lose Policy  (သူနာကုိယ္နာ၊ သူ႐ႈံး ကုိယ္႐ႈံးမူဝါဒ)၊ Lose Lose Situation (သူနာကုိယ္နာ၊ သူ႐ႈံး ကုိယ္႐ႈံး အေျခအေန)လည္း ရွိေပသည္။ (ဥပမာ-ကြၽႏ္ုပ္တို႔ႏိုင္ငံ၌ ဖဆပလအကြဲ၊ ၁၉၆၂ခုႏွစ္ အေျခအေနႏွင့္ ရွစ္ေလးလံုးအေျခအေန တို႔ ျဖစ္ေလသည္။)

အဆိုပါ လု(စ္)လု(စ္) အေျခအေနအရ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္လံုး နစ္နာဆံုး႐ႈံးရျခင္းကုိရည္ရြယ္၍ မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီးက'ႀကိဳ႕ပင္ လည္းတံုး၊ ဝံလည္းဆံုး''ဟု ဆုိထားျခင္းျဖစ္ေပသည္။

ေလာကလူသားတို႔၏ သေဘာသဘာဝမွာ''ပါး႐ိုက္လွ်င္ နားကုိက္မည္'' ဟူသည့္ စိတ္ထားမ်ဳိး ေမြးျမဴတတ္ၾကေလ့ရွိေပ သည္။  ကုိယ္က သူ႕ကုိ ဒုကၡေပးလွ်င္ သူကလည္း ကိုယ့္ကုိ ဒုကၡ ျပန္ေပးေပလိမ့္မည္။ ဒုကၡအႀကီးအေသးသာ ကြာ၏။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္လံုး ဒုကၡေရာက္ၾကမည္မွာ မ်ားစြာ ေသခ်ာလွေပသည္။

“လုလုကုိေရွာင္ ဝင္းဝင္းေဆာင္”

ဖႏၵနဇာတ္ေတာ္လာ ျမတ္စြာဘုရား၏ အဆံုးအမမ်ားကုိ အႏွစ္ခ်ဳပ္ၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္-

''အညမည ဝိဝါေဒန၊ အညမည မဃာတယံု''

ႀကိဳ႕ပင္ေစာင့္နတ္ႏွင့္ ဝက္ဝံတို႔သည္ အခ်င္း ခ်င္း ခိုက္ရန္ျဖစ္ကုန္ ျငင္းခံုေသာေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္း သတ္မိၾကကုန္ေလသည္။

''မယူရနစၥံ နိစၥႏၲိ၊ ယထာ ေတ ဣႆဖႏၵနာ''

လူတို႔သည္လည္း ဤသုိ႔ခိုက္ရန္ျဖစ္ကုန္၊ ျငင္းခံုၾကေသာ အားျဖင့္ ဥေဒါင္းငွက္ကဲ့သုိ႔ ကၾကကုန္ေလသည္။

ဥေဒါင္းငွက္ကလွ်င္ ခႏၶာကိုယ္ေနာက္ပုိင္းသည္ ဟာလာ ဟင္းလင္း ျဖစ္ကုန္၍ ရွက္ဖြယ္အဂၤါမ်ား ေပၚကုန္သလုိ လူတို႔ ျငင္းခံုရန္ျဖစ္လွ်င္ ငယ္က်ဳိးငယ္နာမ်ား ေပၚကုန္၍ ရွက္ဖြယ္အတိ ျဖစ္ကုန္ျခင္းကုိ ဆိုလုိေပသည္။

သေမၼာဒထ မာ ဝိဝဒထ၊ မာ ေဟာထ ဣႆဖႏၵနာ။

ခ်စ္သားတို႔ ညီညြတ္ၾကကုန္ေလာ့။ ဝမ္းေျမာက္ၾကေလာ့။  ႀကိဳ႕ပင္ေစာင့္နတ္ႏွင့္ ဝက္ဝံတို႔ကဲ့သုိ႔ ခိုက္ရန္မျဖစ္ၾကကုန္လင့္။

သာမဂၢိေမဝ သိေကၡထ၊ ဗုေဒၶေဟတံ ပသံသိတံ။

ခ်စ္သားတို႔ ညီညြတ္ျခင္းကုိသာလွ်င္ က်င့္ၾကကုန္ေလာ့။  ထုိသုိ႔ ညီညြတ္ျခင္းကုိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္တို႔သည္ ခ်ီးမြမ္း ေတာ္မူၾကေလ၏''ဟူ၍ ျဖစ္ေပသည္။

ဖုိးလွႀကီးႏွင့္ တပ္ရင္းမွဴးႀကီးတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း အျပန္ အလွန္ တရားစြဲဆိုခဲ့ၾကျခင္းေၾကာင့္ ''ႀကိဳ႕ပင္လည္းတံုး၊ ဝံလည္း ဆံုး'' ျဖစ္ရေလသည္။ သူတို႔ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ႏွစ္ဖက္မိသားစု မ်ားပါ ဒုကၡေရာက္ၾကရေလသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာကလူသားအားလံုးသည္ ''ႀကိဳ႕ပင္လည္းတံုး ဝံလည္းဆံုး''ရမည့္ လုလုအေျခအေနမ်ဳိး မေရာက္ရေလေအာင္ အခ်င္းခ်င္း ခိုက္ရန္ျဖစ္ကုန္၊ ျငင္းခံုၾကျခင္းမွ ေဝးစြာေရွာင္ၾကဥ္၍  ဘုရားခ်ီးမြမ္းေတာ္မူအပ္ေသာ ညီညြတ္ျခင္း၊ ေပါင္းစည္းျခင္း လမ္းစဥ္ကုိသာလွ်င္ က်င့္သံုးေလွ်ာက္လွမ္းၾကေစလုိေပသည္။

ဝီရသူ(မစိုးရိမ္)

၂၁-၂-၂ဝ၁ဝ

ဤ စာမူသည္ စာေရးသူ အုိးဘုိေတာရ၌ သီတင္းသံုးစဥ္ ၁၉-၂-၂ဝ၁ဝမွာ စတင္ေရးသားၿပီး ၂၁-၂-၂ဝ၁ဝမွာ အၿပီးသတ္ေသာ စာမူျဖစ္ပါသည္။ ၂၄-၂-၂ဝ၁ဝရက္ေန႔တြင္ အက်ဥ္းဦးစီးဌာနမွ ထုတ္ေဝေသာ နရသိန္မဂၢဇင္းသုိ႔ ေထာင္႐ံုးမွတစ္ဆင့္ ေပးပို႔ခဲ့ေသာ  စာမူျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ အေရြးမခံရပါ။ ေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္ တိုက္ဆုိင္ေန၍ သတိႀကီးႀကီး ထားႏုိင္ၾကေစျခင္း အက်ဳိးငွာ အတုမရွိ အမ်ဳိးသားေရးဂ်ာနယ္မွာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပလုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ဦးပၪၥင္း

ဝီရသူ(မစိုးရိမ္)

၂၇-၁ဝ-၂ဝ၁၅

19:23 PM