ကမၻာေက်ာ္ဆရာေတာ္၏ ကမၻာမေက်ာ္ေသာ အေတြးအေခၚမ်ား (၁၁)
“ဘုရားဝတ္တက္က်င့္စဥ္”
(ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူ၏ ႏွစ္သစ္ကူး အထူးလက္ေဆာင္)
-------------------------------------------------
စားေရးသူသည္ ေန႔စဥ္ ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္ သံုးခ်ိန္အရယူေလ့ရွိပါသည္။
ရြတ္ဖတ္ျခင္း၊ ပြားမ်ားျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ပါသည္။ ဝတ္တက္ျခင္းမပါသေလာက္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
အေၾကာင္းမွာ အာဝါသသပၸါယ (ေနရာထုိင္ခင္း အေၾကာင္းညီညြတ္မႈ) မရွိျခင္း (ဝါ) ေနရာအခက္အခဲရွိျခင္းေၾကာင့္
ျဖစ္ပါသည္။ စာသင္တုိက္ႀကီးလည္းျဖစ္ ေက်ာင္းေဆာင္ကလည္းက်ဥ္း သံဃာကလည္း မ်ားျပားလွသျဖင့္
စာသင္သားမ်ား ေနရထုိင္ရ ခက္ခဲႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အေပၚထပ္မွာ ဘုရားဝတ္တက္ဖုိ႔
ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ သီးသန္႔ လုပ္ထားေသာ္လည္း ခဏသာ ဝတ္တက္လုိက္ရပါသည္။ ဂ်ာနယ္လ္႐ံုးခန္းႏွင့္
တြဲဖြင့္လုိက္ရျခင္း အနီးေန တပည့္မ်ား ထားလုိက္ရျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍
ေန႔စဥ္ သံုးႀကိမ္စလံုး စႀကႍေလွ်ာက္လ်က္သာ ရြတ္ဖတ္ပြားမ်ားေနရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ က်န္းမာေရး
ေလ့က်င့္မႈ လုပ္ၿပီးသားျဖစ္သြားသည္က အျမတ္တစ္ခုပင္။
စာေရးသူ မစုိးရိမ္တုိက္သစ္ နာယကဆရာေတာ္ မျဖစ္ခင္ နာယကေလာင္းလ်ာ
စာခ်ဘုန္းႀကီးေပါက္စဘဝမွာ ညေနတုိင္း ကင္းဝန္မင္းႀကီးေက်ာင္းတုိက္ မုိးကုတ္ေက်ာင္းသုိ႔
သြားေရာက္ဝတ္တတ္ေလ့ရွိပါသည္။ ေရေတာ္ပန္းေတာ္ ကပ္ျခင္း ပ႒ာန္းရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ျခင္း ေမတၱာပုိ႔
အမွ်ေဝျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၿပီးမွ ျပန္လာတတ္ပါသည္။ မစုိးရိမ္တုိက္သစ္ နာယကဘဝေရာက္သည့္အခါ
အိပ္ခန္းထဲ၌ တရားထုိင္ျခင္းမွတစ္ပါး ပန္းေရခ်မ္းကပ္ျခင္း ပ႒ာန္းပူေဇာ္ျခင္းမ်ား မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ပါ။
ယခုအခါ နားေအးပါးေအး ေနခြင့္ရသျဖင့္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ဘုရားအလုပ္ တရားအလုပ္မ်ား ေစာက္ခ်လုပ္ႏုိင္ခဲ့ပါသည္။
မနက္အေစာ တစ္ကုိယ္ေရသန္႔ရွင္းေရး လုပ္ၿပီးသည္ႏွင့္ ႐ုပ္ပြားေတာ္ကုိ
မ်က္ႏွာသစ္ပါသည္။ ေရေမႊးျဖင့္ ပူေဇာ္ပါသည္။ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ပါသည္။
ၿပီးမွ ဝတ္တက္ပါသည္။ ပံုမွန္ဝတ္တက္ေနက် ဘုရားစာမ်ားကား အေနကဇာတင္ ပါဠိေတာ္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။
ပထမဦးစြာ သရဏဂံု သံုးေခါက္ရြက္ဆုိ၍ ရွိခုိးဦးခ်ပါသည္။ ၎ေနာက္ အေနကဇာတင္ ပါဠိေတာ္မ်ား
ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပါသည္။ ေနာက္ဆံုး၌ ဆတၱမာဏဝ၀တၳဳလာ သရဏဂံုသံုးဂါထာကုိ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပါသည္။
ညဝတ္တက္ခ်ိန္ ေရာက္သည့္အခါ ေသာက္ေတာ္ေရ သံုးေတာ္ေရးမ်ား စြန္႔ကာ
ေရဖလားမ်ား ေဆးေၾကာျခင္း တံျမက္စည္းလွည္းျခင္း၊ ဘုရားပန္းအုိး ေရလဲ၊ ပန္းလဲျခင္း ေရေတာ္အသစ္
ဆက္ကပ္ျခင္း၊ ဆီးမီးနံ႔သာမ်ား ပူေဇာ္ျခင္းတုိ႔ ျပဳလုပ္ပါသည္။ အားလံုးၿပီးသည့္အခါမွသာ
ဘုရားဝတ္တက္ခါ ပ႒ာန္းပါဠိေတာ္မ်ား ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ကာ အမွ်အတန္း ေပးေဝပါသည္။ ၎ေနာက္ ေမတၱာကမၼ႒ာန္းစီးျဖန္းပါသည္။
စႀကႍကမၼ႒ာန္း ျဖစ္ပါသည္။ အခ်ိန္ရလွ်င္ရသလုိ နာရီဝက္ထိ ၾကာျမင့္တတ္ၿပီး အခ်ိန္မရလွ်င္
ဆယ္မိနစ္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ခန္႔မွ်သာ စီးျဖန္းႏုိင္ပါသည္။
ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ဘဝတစ္ခုကုိ တည္ေဆာက္္လုိပါလွ်င္ ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္
မထား၍ မျဖစ္ပါ။ ကုိယ့္ေက်ာင္း ကုိယ့္ကံႏွင့္ ေနရသည့္အခါ၌လည္း ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္ထားဖုိ႔
ခက္ခဲလွပါသည္။ ေနရာအခက္အခဲ ရွိျခင္းက ျပႆနာတစ္ရပ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ရံဖန္ရံခါ အလုပ္ပါးလွ်င္ပါးသလုိ
ပန္းၿခံထဲသြားျခင္း၊ ဓမၼေစတိယေက်ာင္းေပၚ သြားျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ကာ ကာယ၀ိေဝက (ပရိသတ္ကင္းစြာ)
ေနထုိင္ေသာ္လည္း အၿမဲတန္းကား မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ အသက္အရြယ္အရ သိကၡာဝါ ငယ္ေနျခင္း၊ ကိန္းႀကီးခန္းႀကီးႏုိင္သည္ဟု
အထင္ေသးခံရႏုိင္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္ကုိပင္ မနည္းႀကီး အရယူေနရေပသည္။ ဘုရားအလုပ္
တရားအလုပ္ကုိပင္ ျဖစ္သလုိ လုပ္ကုိင္ေနရေပသည္။
ပရိသတ္ႏွင့္ ေနရသျဖင့္ ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္အတြက္ အနားမေပးႏုိင္ျခင္း၊
အမ်ဳိးသားေရး အလုပ္က ၾကမ္းတမ္းခက္ခဲျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ေခါင္းမီးေတာက္မတတ္ ကုိယ္ပင္ပန္းေသာ္လည္း
စိတ္ပူေလာင္မႈ နည္းပါးလွပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ စႀကႍသံုးခ်ိန္စီးျဖန္းသည့္ စႀကႍကမၼ႒ာန္းေၾကာင့္
ျဖစ္ပါသည္။ ေခါင္းပူေသာ္လည္း ရင္မပူပါ။ ကုိယ္ပူေသာ္လည္း စိတ္မပူပါ။ စိတ္ႏွလံုးကုိ တရားေရေအးျဖင့္
ထံုမႊမ္းထားႏုိင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
ဘုရားဝတ္တက္က်င့္စဥ္ ၿပီးပါၿပီ။
ဝီရသူ(မစိုးရိမ္)
9.5.2020
No comments:
Post a Comment