“တစ္ကမၻာလုံးႏွင့္တစ္ေယာက္ အပုိင္း(၆)”

ေက်ာ္ေဇယ်ာထြန္း ေရးသည္။

(kzyh@mawkun.com)

အပုိင္း(၂)

တံတာဦးေလဆိပ္အေဆာက္အအုံအတြင္းပုိင္းတြင္ သံဃာေတာ္မ်ားက အျပည့္။ ေလဆိပ္ခန္းမတစ္ခုလုံးသည္ သကၤန္းအေရာင္မ်ားႏွင့္ ရဲရဲေတာက္ကာေန၏။ သူတုိ႔၏ လက္ထဲတြင္ သေျပပန္းခက္မ်ား၊ ႏွင္းဆီပန္းမ်ား ကုိယ္စီကုိင္ေဆာင္ထားၾကသည္။ သံဃာေတာ္ ၂၀၀ ေက်ာ္သည္ အလယ္တြင္ လူသြားလမ္းလုပ္၍ တစ္ပါးႏွင့္တစ္ပါး မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အေနအထားျဖင့္ တန္းစီကာ မၾကာမီ ဆင္းသက္လာမည့္ ေလယာဥ္ကုိ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကသည္။

သူတုိ႔ေစာင့္ဆုိင္းေနသည့္ေလယာဥ္တြင္ အစုိးရ၏ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ျဖင့္ ျမစ္ႀကီးနားအက်ဥ္းေထာင္မွ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာမည့္ ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူလုိက္ပါလာမည္ျဖစ္သည္။ မြန္းလြဲ ၂ နာရီအခ်ိန္႔မွာေတာ့ ျမစ္ႀကီးနားမွ ပ်ံသန္းလာသည့္ ေလယာဥ္သည္ မႏၲေလးေလဆိပ္သုိ႔ ဆင္းသက္လာပါေတာ့သည္။

တံတားဦးေလဆိပ္သုိ႔ ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူ ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကေသာ သံဃာေတာ္တုိ႔သည္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္သြားၾကသည္။ အေဆာက္အအုံအတြင္းသုိ႔ ဆရာေတာ္ဝင္လာသည့္အခါမွာေတာ့ သံဃာမ်ားက ႏွင္းဆီပန္းႏွင့္ သေျပပန္းခက္တုိ႔ကမ္းကာ ဆရာေတာ္အား ႀကဳိဆုိႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။

ဆရာေတာ္သည္ ႏွင္းဆီပန္းႏွင့္ သေျပပန္းခက္တုိ႔ကုိလက္ထဲတြင္ကုိင္ထားလ်က္ လက္အုပ္ခ်ီကာ သံဃာေတာ္မ်ားအား ျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္ဂါရဝျပဳသည္။ သကၤန္းမလဲေသးဘဲ ဘုိးသူေတာ္ဝတ္ရုံ အျဖဴေရာင္ ကုိသာ ဝတ္ဆင္ထားျခင္းေၾကာင့္ သကၤန္းေရာင္ ရဲရဲေတာက္ေနေသာ သံဃာေတာ္မ်ားထဲတြင္ အျဖဴေရာင္ ဝတ္ရုံႏွင့္ ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူက ထင္ရွားေနသည္။ သူသည္ ဘယ္၊ ညာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ရပ္ကာ ေစာင့္ႀကဳိ ေနေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကုိ အစြမ္းကုန္ၿပဳံးျပရင္း တစ္သီးခ်င္းစီကုိ ႏႈတ္ဆက္၏။ ႏႈတ္ခမ္းကုိ မေစ့တမ္းၿပဳံးျပထားရျခင္းေၾကာင့္ ျဖဴေဖြးေနေသာ သြားမ်ားကလည္း အထင္းသားေပၚေနသည္။ အုပ္ခ်ီထားေသာ သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္ကလည္း ေရွ႕တုိးေနာကက္ငင္ျပဳရင္းေစာင့္ဆုိင္းေနေသာ သံဃာေတာ္မ်ား အား ႏႈတ္ဆက္ေနသည္။

ထုိေန႔က ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရသည့္ အေတြ႕အႀကဳံႏွင့္ ျမင္ကြင္းကုိ ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူက ယခုလုိ မိန္႔ဆုိသည္။

“မစုိးရိမ္ေက်ာင္းတုိက္မွာေတာ့ ေလဆိပ္ထိသြားႀကဳိတဲ့သမုိင္းမရွိဘူး။ မစုိးရိမ္တုိက္မွာ စာဝါေတြ ပိတ္တယ္လုိ႔ ထုံးစံမရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဦးဇင္းလြတ္တဲ့ေန႔က စာဝါေတြ ပိတ္တယ္။ မႏၲေလးေလဆိပ္ကုိ(ဆြမ္း)အငတ္ခံၿပီး လာႀကဳိၾကတာ ေလဆိပ္မွာရဲပန္းေတာင္းခက္သြားတယ္”

ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူ၏ တပည့္သံဃာမ်ား၊ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားသည္ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္ႏွင့္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ မ်ားစီးကာ တံတားဦးေလဆိပ္မွ မစုိးရိမ္ေက်ာင္းတုိက္သုိ႔ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္မ်ားက ေရွ႕ဆုံးမွ သြားၾကသည္။ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္တန္းက ေနာက္မွလုိက္၏။ ဦးဝီရသူစီးသည့္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေနာက္မွ လုိက္ပါလာသည့္ ဒုိင္နာကားမ်ား၏ ေခါင္အမုိးေပၚတြင္ သံဃာမ်ားက အျပည့္။ ကားေခါင္မုိးေပၚမွ သံဃာတုိ႔ သည္ သာသနာ့အလံမ်ားကုိ လႊင့္ထူကာ လုိက္ပါလာၾကသည္။

မစုိးရိမ္ေက်ာင္းတုိက္သစ္မုခ္ဦးေရွ႕သုိ႔ အေရာက္တြင္ ကားတန္းႀကီးသည္ ရပ္တန္႔သြားသည္။ ဦးဝီရသူသည္ ေက်ာင္းတုိက္ထဲသုိ႔ ကားျဖင့္ တန္း၍မဝင္။ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးဆုိလွ်င္ မစုိးရိမ္ေက်ာင္းတုိက္ေဟာင္းသုိ႔ ေရာက္လွ်င္ သူ႔ဆရာ၏ေက်ာင္းတုိက္ကုိ လက္အုပ္ခ်ီကာ အရုိအေသျပဳတတ္သည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ဦးဝီရသူသည္ လည္း မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးကုိ သတိရမိကာ မိခင္စာသင္တုိက္အဝင္တြင္ အရုိအေသျပဳကာ ရွိခုိးဦးခ် ႏႈတ္ဆက္သည္။

ၿပီးလွ်င္ ေက်ာင္းတုိက္ထဲသုိ႔ ေျခက်င္ေလွ်ာက္၍ ဝင္သည္။ ေလဆိပ္သုိ႔ လာမႀကဳိႏုိင္သည့္သံဃာမ်ားကုိ ဆရာေတာ္က ႏႈတ္ဆက္၏။ ေက်ာင္းတုိက္တြင္ က်န္ခဲ့သည့္ သံဃာမ်ားကလည္း ဆရာေတာ္ကုိ လက္ခုပ္တေျဖာင္းေျဖာင္းတီးကာ ႏႈတ္ဆက္ႀကဳိဆုိၾကသည္။ ေက်ာင္းတုိက္ထဲသုိ႔ ဝင္လာသည့္ ဦးဝီရသူ၏ ေနာက္တြင္ သံဃာအုပ္ႀကီးက ကပ္၍ လုိက္ပါလာၿပီး သာသနာ့အလံ ေဝွ႔ယမ္းသူ ေဝွ႔ယမ္း၊ လက္ခုပ္တီးသူက တီးႏွင့္ မစုိးရိမ္တုိက္သစ္တစ္ဝန္းလုံး ဆူညံေနေတာ့သည္။

ဦးဝီရသူသည္ သူ၏ေက်ာင္းေဆာင္တြင္ ခဏနားၿပီးေနာက္ သံဃာေတာ္မ်ားကုိ စုစည္းကာ ၾသဝါဒေပးရန္ စီစဥ္သည္။ မစုိးရိမ္ေက်ာင္းတုိက္ဝင္းအတြင္းရွိ ေလးထပ္စာခ်ေက်ာင္းေဆာင္တြင္ျဖစ္၏။ ဆရာေတာ္မွ ၾသဝါဒေပးမည္ဆုိေသာအခါ စာခ်ေဆာင္ခန္းမႀကီးအတြင္း သံဃာမ်ား ျပည့္လွ်ံသြားသည္။ သံဃၾဦးေရ တစ္ေထာင္ေက်ာ္မည္။

ခန္းမအတြင္းရွိ စင္ျမင့္ေပၚတြင္ ဆရာေတာ္ထုိင္ရန္ ကုလားထုိင္တစ္လုံးႏွင့္ စားပြဲခုုံတစ္လုံးခ်ေပးထားသည္။ စားပြဲခုံေပၚတြင္ ေရဘူးႏွင့္ ေရခြက္တင္ထားသည္။ သာသနာ့အလံတစ္ခုကိုလည္း လႊင့္ထူထားသည္။ ခန္းမေနရာမလုံေလာက္သျဖင့္ သံဃာတခ်ဳိ႕က စင္ျမင့္ေပၚတြင္ တက္ထုိင္ၾကရသည္။

ဆရာေတာ္သည္ ခ်ေပးထားသည့္ ထုိင္ခုံတြင္မထုိင္ဘဲ မတ္တတ္ရပ္ အေနအထားျဖင့္ပင္ ၾသဝါဒေပးမည္ ျဖစ္သည္။ နီညုိေရာင္သကၤန္းမ်ား ထိပ္ဆုံးတြင္ အျဖဴေရာင္ဝတ္ထားသည့္ ဆရာေတာ္က ထင္ရွားေန၏။ ဆရာေတာ္သည္ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ၾကာဖူးသဖြယ္လုပ္ကာ လက္အုပ္ခ်ီထားသည္။ မုိက္ကုိ အုပ္ခ်ီထားသည့္ လက္ႏွစ္ဖက္ၾကားထဲ ညွပ္ထား၏။ အသံခ်ဲ႕စက္မွတစ္ဆင့္ ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူ၏ အသံထြက္လာသည့္အခါမွာ ရုတ္ျခည္းဆုိသလုိ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ဆရာေတာ္၏အသံသည္ ျဖည္းျဖည္းေအးေအးျဖင့္ တစ္လုံးခ်င္း ထြက္လာသည္။

“ဆရာေတာ္ အရွင္သူျမတ္တုိ႔ဘုရား ဦးစြာ ဘုရားကန္ေတာ့ပါ့မယ္၊ တရားကန္ေတာ့ပါ့မယ္၊ သံဃာေတာ္ကုိ ကန္ေတာ့ပါ့မယ္။ ၿပီးမွ တပည့္ေတာ္ ၾသဝါဒေပးပါ့မယ္” ဟု အစခ်ီကာ မိန္႔ၾကားေလသည္။

ၿပီးလွ်င္ ဆရာေတာ္က ဦးေဆာင္၍ ခန္းမအတြင္းရွိ သံဃာမ်ားအားလုံး နေမာတႆ သုံးႀကိမ္ရြတ္ဆုိၾက ေလသည္။ နေမာ တႆသုံးႀကိမ္ ရြတ္ဆုိၿပီးသည့္ေနာက္ ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူက ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာတုိပကုိ ကန္ေတာ့သည္။

ၿပီးလွ်င္သူက “တပည့္ေတာ္ သိကၡာမခ်ေသးပါဘူး။ အခုလုိ အဝတ္ျဖဴနဲ႔ တပည့္ေတာ္ ေထာင္ထဲကအတုိင္း ဒီလုိပုံစံနဲ႔ပဲေနပါတယ္။ ေႏြရာသီဆုိရင္ အက်ႌလက္ရွည္မဝတ္ပါဘူး။ အက်ႌလည္း မဝတ္ပါဘူး။ ေဆာင္းဆုိရင္ေတာ့ အခုလုိ အေႏြးထည္အျဖဴနဲ႔ေနတယ္။ ေထာင္ကထြက္ေတာ့လည္း ဒီပုံစံနဲ႔ ထြက္ပါတယ္” ဟု မိန္႔ဆုိၿပီး သကၤန္းမဝတ္ေသးဘဲ ဝတ္ရုံအျဖဴျဖင့္ ေနေနရျခင္းအေၾကာင္းရင္းကုိ ယခုလုိ ဆက္လက္မိန္႔ ဆုိသည္။

“သကၤန္းမဝတ္ရေသးျခင္းရဲ႕အေၾကာင္းကေတာ့ နံပါတ္တစ္ သံဃနာယကကုိ ခြင့္တင္ရဦးမွာမုိ႔လုိပါ။ နံပါတ္ႏွစ္ တပည့္ေတာ္တုိ႔လုိ ေထာင္က်ေနတဲ့ သံဃာေတြ သကၤန္းဝတ္ခြင့္ရေအာင္လုိ႔ တပည့္ေတာ္ တုိက္ပြဲဝင္ရဦး မွာျဖစ္လုိ႔ပါဘုရား။ ဒီသကၤန္းကုိ မျမတ္ႏုိးလုိ႔ မဟုတ္ပါဘူးဘုရား။ သကၤန္းကုိ ခုိးေၾကာင္ခုိးဝွက္အဝတ္နဲ႔ အထပ္ထပ္ခ်ဳပ္ၿပီးေတာ့ တပည့္ေတာ္အခန္းထဲမွာ ေထာင္အာဏာပုိင္ေတြမသိေအာင္ ေခါင္းခုအိပ္ပါတယ္ ဘုရား။ အခုလည္း အဲဒီသကၤန္းပါလာပါတယ္ဘုရား” ဟု မိန္႔ၾကားသည္။

ဆရာေတာ္က ဆက္၍ “အရွင္ဘုရားတုိ႔ကုိ ဒီလုိ စုံစုံညီညီနဲ႔ ေဟာရတာ ဝမ္းသာပါတယ္ဘုရား။ ေလဆိပ္ လာႀကဳိတဲ့ သံဃာေတြကုိလည္း အင္မတန္အားရွိပါတယ္။ တုိက္ထဲဝင္လုိက္တာနဲ႔ သံဃာေတြ ေသာင္းေသာင္း ျဖျဖ ႀကဳိဆုိတာကုိလည္း အင္မတန္ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဘုရား။ အဲဒါေၾကာင့္ အရွင္ဘုရားတုိ႔ ဝါဝါထိန္ထိန္ မိန္႔ခြန္းကုိ ႀကဳိက္သလား။ ရဲရဲေတာက္မိန္႔ခြန္းကုိ ႀကဳိက္သလား” ဟု ၿပဳံးရယ္လ်က္ ေမးေလ၏။

ထုိအခါ ခန္းမထဲတြင္ရွိေသာ သံဃာေတာ္မ်ားက “ရဲရဲေတာက္မိန္႔ခြန္းကုိ ႀကဳိက္ပါတယ္ဘုရား” ဟု သံၿပဳိင္ ျပန္လည္ေျဖၾကားေလသည္။

“ေကာင္းၿပီ” ဟု ဆုိၿပီး စကားကုိ ခဏရပ္ထားလုိက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ “ေထရဝါဒ သာသနာေတာ္ႀကီးမွာ မစုိးရိမ္ တုိက္သစ္ဟာ ခံတပ္ႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ေနရမယ္” ဟု အသံကုိ ျမွင့္၊ အံကုိႀကိတ္ကာ မိန္႔ေလသည္။

“ေရွ႕တန္းမွာ တုိက္စစ္မွဴးေတြ ေမြးထုတ္ေပးတဲ့ တပ္မဟာႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ေနရမယ္” ဟု အသံကုိျမွင့္ကာ ထပ္မံ မိန္႔ဆုိ၏။

ၿပီးလွ်င္ အသံကုိ ျပန္လည္ႏွိမ့္ခ်လ်က္ “အလယ္တန္းမွာ ေထာက္ပံ့ရိကၡာပုိ႔ေနတဲ့ ေထာက္ပံ့ေရးတပ္ႀကီး ျဖစ္ေနရမယ္။ ေထရဝါဒသာသနာအတြက္ပါဘုရား။ ဒီလုိပဲ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္က ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးမ်က္စိကုိ စဖြင့္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္အရွင္ဥတၱမ၊ ဦးဥတၱမထုံးကုိ ႏွလုံးမူၿပီးေတာ့ ဘုရားတပည့္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံေရး ေလာကကုိ သံဃာေတာ္ေတြက ဦးေဆာင္ရပါမယ္ဘုရား” ဟု မိန္႔ဆုိေလသည္။

ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူ၏ ၾသဝါဒအဆုံးမွာေတာ့ “ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းမွာ ဝီရသူရဲ႕အခန္းက႑ ဘယ္ေလာက္ႀကီးမားတယ္ဆုိတာ အရွင္ဘုရားတုိ႔ သိေစရမယ္” ဟု မိန္႔ၾကားကာ အခမ္းအနားကုိ အဆုံးသတ္ေလသည္။ ထုိအခါ ၾသဝါဒခံ သံဃာေတာ္မ်ားက လက္ခုပ္လက္ဝါး တေျဖာင္းေျဖာင္း တီးၾက ေလသည္။

မႏၲေလးေထာင္ႏွင့္ ျမစ္ႀကီးနားေထာင္တြင္ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ အက်ဥ္းက်ခံေနရၿပီးသည့္ေနာက္ ျမစ္ႀကီးနားမွ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာၿပီး ဆရာသမား၊ တပည့္သံဃာ၊ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားႏွင့္ ျပန္လည္ေတြ႕ဆုံခဲ့ရသည့္ ခံစားမႈကုိ ဦးဝီရသူက ယခုလုိ မိန္႔ၾကားသည္။

“အဲဒီေန႔က ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းသလဲဆုိရင္ ၂၄ နာရီမွာ နာရီဝက္ပဲ အိပ္လုိက္ရတယ္။ လာႏႈတ္ ဆက္တဲ့လူေတြမ်ားလုိ႔”